دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای کیسه ای میمونه ، هول هولکی و دم دستی. این دوستی ها برای رفع تکلیف خوبنداما خستگیت رو در نمی کننبا این چای ها باید از آن بیسکوییت هایی خورد که مزه مقوا می دهند.این چای خوردنها دل آدم راباز نمی کنند ، خاطره نمی شود ،عطر و طمعش هم یادت نمی ماند.

دوستی با بعضی آدم ها مثل خوردن چای کیسه ای میمونه پر از رنگ و بوست.این دوستی ها جان می دهند برای مهمان بازی ، برای جوک های خنده دار تعریف کردن.

این چای خارجی زود دم را میریزی در فنجان های بزرگ  ، میشینی با شکلات فندقی می خوری و فکر می کنی خوش به حال ترین آدم روی زمینی. فقط نمی دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد یکی دو ساعت می شود رنگ قیر ، یک مایع سیاه و بد بو چنان به دیواره فنجان رنگ می دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی نه چای .

دوستی بعضی ها مثل نوشیدن چای سرگل لاهیجان می مونه. باید نرم دم بکشد ، باید انتظارش را بکشی ، باید برای عطر و رنگش لحظه شماری کنی ، باید صبر کنی و مقدماتش را فراهم کنی .باید آنرا بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک ، خوب نگاهش کنی ، عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته و جرعه جرعه بنوشی اش و زندگی کنی ...  .